Ik ben nogal een chaoot. Dat zou je natuurlijk helemaal niet van mij zeggen, als je me ziet lopen met een dienblad vol keurige identieke eierkoekenpiraten, of langskomt in mijn keurige plaza, maar schijn bedriegt. Dat is eerder een soort van rare combinatie tussen totale chaos en een perfectionistische inslag. Want niemand die de keuken heeft gezien, na afloop van de piratenkoeken. En niemand die een blik in onzen werkkamers krijgt natuurlijk. Een moeilijke combi, zoveel is zeker. Maar ik kan ermee leven.
Alleen.
Ik raak geregeld dingen kwijt.
Frustrerend kwijt.
En -naast de sleutels, die zijn chronisch weg-, geen lullige zaken hoor, nee echt van die dingen waarvan je het niet uit kunt staan dat je ze kwijt bent.
Deze bijvoorbeeld:
Ja, die zilveren, zelfgemaakte armband waar voor zeker 60 euro’s aan zilver inzit. Au.
En toen was ik tegelijkertijd ook nog een ketting kwijt. Ik durf het bijna niet hardop te typen, maar het was een erfstuk. Auau.
En toen werd ook nog mijn portommonnee gejat, en mijn Iphone. Omdat mijn tas een beetje opzichtig op mijn bureau stond te staan. Auauau.
En dat alles in minder dan een maand tijd.
Ik had op dat moment een heel erg slecht karma, wat betreft dingen kwijtraken betreft, denk ik.
Wat die portommonnee en die Iphone betreft. Rottig, maar zo weinig aan te doen, behalve kapitalen uitgeven aan het vernieuwen ervan.
Maar die sieraden, dat vond ik echt stom.
Zo nu en dan keerde de frustratie weer de kop op, als een etterende puist, die maar steeds terug blijft komen. Een ergerlijk, onrustig gevoel maakte zich op de meest vreemde momenten van me meester. En voor de zoveelste keer startte ik een zoektocht, op van die hele aparte plaatsen. Dat je in de wc staat te roeren en dan eigenlijk zelf ook wel weet dat je het daar nooit gaat vinden.
Of zoektochten waarbij ik ook niet te beroerd was om andere mensen te laten zoeken. Op hun logeerkamers en in hun huizen.
Maar sinds deze maand geloof ik echt dat het karma zich gekeerd heeft.
Ten eerste viste Dochter het zilveren erfstuk achter de verwarming in de keuken vandaan. Waar ik echt al eens eerder gekeken had hoor, maar toen lag ‘ ie er nog niet. Denk ik. En van de week werd ik gebeld door de politie: ze hadden mijn portommonee gevonden in een putje, na ruim acht maanden. (“En zo ruikt ‘ ie ook mevrouw, maar hij is van u, dus we komen hem wel even langsbrengen”.)
En toen wist ik het zeker: ik ging mijn armband terugvinden.
Dus rende ik vandaag naar boven, en trok 35 m2 tent uit z’n hoes.
Ik sleurde het gevaarte van de trap af, schoof alle meubels aan de kant en ging woest op zoek naar de rits.
Op handen en voeten kroop ik acht meter naar binnen, op zoek naar de binnentent.
Ik opende de rits van de binnentent en zocht naar een ingebouwd zakje.
Mijn hart begon sneller te kloppen, terwijl ik het benauwd kreeg onder de dikke canvas, met de specifieke gras-, modder en spochtlucht.
En daar, in het zakje, tussen wat verdwaalde inlegkruisjes, voelde ik wat ik al maanden zocht:
Tadaaaa!
En dat gevoel, mensen, dat is zo fijn. Je zou er haast weer iets voor kwijt willen raken.
Edit. Maar denk maar niet dat ik die tent nu weer netjes terug krijg in z’n zak. Die hangt er nog half uit in de hoek van de kamer. En zo is het cirkeltje weer rond en zijn we weer terug bij de totaaaaaaaale chaos in mijn leven. Hmfr.
p.s. Dankjulliewel voor al jullie hartverwarmende mailtjes! Ik ben heel erg blij dat ik de keuze heb gemaakt om een gedeelte mijn blog af te schermen. Het is zoveel leuker om te weten voor wie ik schrijf, al ken ik jullie allemaal helemaal niet persoonlijk. Ik scherm lang niet alles af, alleen het hele persoonlijke. Fijn dat er zoveel lieve mensen de moeite hebben genomen om zich kenbaar te maken.
35 reacties
Oh wat geweldig! Die sieraden! De stinkende portemonnee hadden ze wel mogen houden gok ik. Maar oh, wat fijn!
Wauwie!
Ik zie het helemaal voor mij, jij in die tent
En wat betreft het kwijtraken, dat is mijn ook niet onbekend. Zo ben ik maanden op zoek geweest naar de reservesleutel van de auto. Bleek in de zak van een rokje te zitten die ik dus al maanden niet meer aan had gehad. 1 dag voor de auto ingeruild werd, had ik zo’n helder moment en griste de sleutel zo uit het achterzakje te voorschijn.
Wat fijn dat alles weer terug is! Wij hadden ook zo’n vakje in de tent, dat je er aan denkt om daar te zoeken!
@Merel: ja, die is meteen in de prullebak verdwenen, maar m’n rijbewijs heb ik bewaard. Da’s handig, nu heb ik er twee. Kan ik er 1 kwijtraken
@Esther: ik zie een willie wortel lampje en ik hoor een Eureka. Hahaha
@Carolien: wat ik zeg: op hele aparte plaatsen. Het heeft toch zin om daar te gaan zoeken!
Ja Maaike, je moet er wat voor doen maar dan heb je ookl WAT!!
Ach ja, dat houdt een mensen van de straat
En wat een lekker gevoel hou je over, toch?
Het geeft inderdaad een kick als je het dan weer teruggevonden hebt! Alleen vroeg ik me wel af toen ik het las: hoe komt die ketting achter de verwarming en die armband in die tent??
@Joke: Heerlijk!
@Mo: ehm. ja. nouja. Iets met niet helemaal in het hier-en-nu leven, zo af en toe, vrees ik.
LOL! wat herkenbaar. Moeders eigen ofzo…..
Ach, je hebt het weer terug gevonden en die tent, dat komt ook wel weer goed.
Is t toevallig een De Waard? (de kleuren combi komt me erg bekend voor…..)
Fijne dag nog.
Groetjes.
Wauwie zeg… hoe dingen soms kunnen keren. Gelukkig is het meerendeel van de spullen terecht… Jammer van die portemonnee… die zou van mij toch ook in de vuilbak belanden.
En wie weet komen die sleutels toch nog terecht.
Hier zijn het meestal de sleutels die even verdwijnen maar vlug teruggevonden worden.
En kleren… daar hebben we ook af en toe wel iets dat verdwijnt
Wat heb ik in m’n eentje zitten lachen. Ik zie het al helemaal voor me hoe dat gaat.
Maar een schrale troost. Ik geloof dat dat vrouw eigen is om alles kwijt te raken.
Groetjes Marjon
Tja, ik ben dus gelukkig niet de enige die dat overkomt. Meestal als er iets kwijt is, laat ik dat even zo, denk er over tot dat weet waar ik het voor het laatst heb gehad en ga dan op enig moment zoeken. Vind het dan lang niet altijd, maar kom het dan ineens tegen op een plek waarvan ik dacht, oh ja, daar had ik het handig neergelegd…… Nu is er een klein armbandje kwijt…… de denkfase is ingegaan… Groetjes marga
Wat fijn voor je Maaike!
Wij kampeerden vroeger altijd toen ik een kind was. Ooit had mijn vader nét de tent op de imperial gebonden en toen ontdekte mijn moeder dat haar kunstgebit nog in het vakje van de slaapcabine zat…
Hoe herkenbaar, ik zeg tegenwoordig maar als ik iets kwijt ben dat het tijdelijk onvindbaar is, in de hoop het weer terug te vinden. Soms zit het mee….soms niet.
Wel heel prettig dat je weer je mooie armband terug hebt gevonden.
Groetjes, Ilona
Hallo Rutger, Maaike, Mees en Lieve…
Jammer dat je bepaalde blogjes afschermt, maar wel begrijpelijk! Vind dat je heel goed kan schrijven, het is net alsof je een ‘wekelijkse’ blogje voor een tijdschrift schrijft….Volg de rest wel. Ik begreep vanmorgen van Irene dat jullie even weggaan, wens jullie een fijne vakantie.
Liefs Maaike
Holwierde
P.S. Gelukkig dat je de armband weer gevonden hebt en je erfstuk (die vooral)
Wat fijn dat je hem weer terug hebt! Hij is echt heel erg mooi, dus gewoon elke dag omdoen en mee pronken
En wat is dit herkenbaar! Chaos *check* Perfectionist *check* (volgens mij zijn die 2 onlosmakelijk met elkaar verbonden, ook een perfectionist moet af en toe de touwtjes kunnen laten vieren, niet waar?)
En een kwijtraak-karma had ik hier ook en vorige week het eureka-moment, eindelijk mijn verlovingsring met briljantje *katsjing* en mijn andere sieraden waarvan ik nog niet wist dat ik ze kwijt was teruggevonden. Maanden heb ik gezocht.
Zo zie je dus, je bent niet alleen
Succes met de tent terug in de hoes krijgen!
Dikke knuffel! Carolien
Oei, herkenbaar!
Mijn ergste voorbeeld:
Ik was mijn huissleutels kwijt, al een paar weken. Was niet direct een ramp, want ik zat toch nog veel thuis met een baby’tje van een paar weken. Ik had wel gezocht, maar kon ze niet vinden, ik vermoedde dat de kraamverzorgster ze ergens op een gekke plaats had neergelegd.
Toen kreeg ik ineens mail. Uit Zwolle.
Ik had vrij snel na de geboorte van Dante mijn zwangerschapskleding op het internet verkocht, waaronder een heel leuk spijkerrokje. In dat spijkerrokje hadden mijn huissleutels gezeten en die had ik dus doodleuk op de post gedaan.
Oeps.
Ik heb ze teruggekregen. Maar ik let vooral wel wat beter op de inhoud van mijn broek- of rokzakken voor ik de spullen in de was doe. En daarna verkoop…
Haha ..En zo hoop ik ook nog een aantal dingen terug te vinden… K. leest deze blog toch niet dus ik kan wel stiekem zeggen dat ik een ring (nee, niet de trouwring…) die ik van hem heb gekregen kwijt ben… Een horloge heb ik laatst gelukkig weer terug gevonden Vanochtend in de stad was ik 2x mijn bankpasje kwijt en 1x mijn parkeerkaartje… etc, dat was een fijne combi…
‘Vaste plekken, vaste plekken!’, wordt mij altijd naar het hoofd geslingerd… Inderdaad bleek het bankpasje in een ander vakje van mijn portemonnee te zitten en het parkeerkaartje in een heeeel handig klein ritsvakje van mijn tas.. Ja, dat bedenk je dan op het moment dat je het erin doet he?
En vroeger kreeg ik van mijn moeder vaak te horen: “Als je hoofd niet vast zat zou je dat ook nog kwijtraken…’ Kortom? Een familiethema?
Succes met het opruimen van de tent!
@Jeannette: ohja, die vaste plekken. Daar heb ik er heel veel van. En de paniek slaat pas echt toe als ik alle vaste plekken gehad heb, hahaha.
@Sjoukje: Whahahahahaha, wel fijn dat het een betrouwbare MP-deal was. Ze had je adres….
@Carolien: Oh, sieraden waarvan je nog niet wist dat je ze kwijt was…….*denkt diep na wat er nog meer zou kunnen missen*
@Maaike: welkom om mee te blijven lezen hoor, mail me dan even!
@Ilona: dankje!
@Ipie hahahahahaha. Het kan altijd erger!
@Tania: als iedereen z’n wees-sokken nou eens op een hoop gooide….
Ik ben niet zo snel iets kwijt, want zoals mijn man altijd zegt ben ik niet goed in zoeken maar in vinden
Ook een keer mijn protemonnee laten jatten, met daarin een zeer dierbare ketting. Die portemonnee werd in de bieb terug gevonden achter wat boeken. Geld (3 euro hihi) en pasjes waren weg, maar ketting zat er nog in! En mijn donorcodicil mét adresgegevens, zodat de mensen van de bieb me konden bereiken.
Jaaaaaaaaaaa, je armband is terug.
Ook hier is druk gezocht. De logeerkamer heb ik uitgekamd, ik lag bijna knel onder het logeerbed. En wat vond ik daar….. je hoesje van je I-phone. Maar ja, dat hoefde niet meer. Die was inmiddels gestolen.
Ook de bank en de stoelen heb ik uitgeplozen. Er lag van alles tussen, voornamelijk kruimels en stof, maar geen armband.
Ik heb zelfs alle foto’s die dat weekend gemaakt zijn nagekeken. Je had de armband niet om.
En dan vind je hem in de tent……….. geweldig!
Vorig jaar in mijn ‘oude’ skijas een sleutelbos teruggevonden die ik al 3 jaar kwijt was. Hoop kosten gemaakt. Nieuwe huissleutels laten maken, nieuwe autosleutel besteld (met zo’n code..die kosten wel wat) enz..
Herken dit dus wel
Martin (ook chaoot, kan binnen 2 seconden iets kwijtraken en niet meer weten waar ik het heb neergelegd)
Haha, geweldig! Hoe kwam je nou ineens op het idee dat ie in de tent moest zitten?
@Sjoukje: oei!
Hier ook zo’n soort verhaal: ik was als reisleider met een groep van 18 in 2 van die 9-persoons taxibusjes in Ierland. Op de laatste ochtend hadden we net alle bagage, tenten en kookspullen voor 18 man in die 2 busjes gepropt en waren we klaar voor vertrek naar de haven om de boot naar Engeland te halen. Probleempje: de sleutel van 1 van de busjes bleek onvindbaar. Die bleek uiteindelijk uit de zak van mijn mede-reisleider te zijn gegleden terwijl ie, zittend in de tent, z’n tas inpakte en zo mee te zijn opgerold in z’n slaapzak. Niet bepaald de eerste plek waar je gaat zoeken. Boot op het nippertje nog wel net gehaald, gelukkig.
Whahaha, wat weer een fan-tas-tisch verhaal Maaik!! Hoe je het ook beschrijft, hilarisch, heb er smakelijk om gelachen!
Hahaha, ik zie je al helemaal kruipend door die tent gaan. Op zoek naar hetgeen waarvan jij bijna 100% zeker weet dat het daar MOET liggen.
Zo een gevoel wat je krijgt als je al heel lang iets wilt hebben, maar nooit kan vinden. En dan kom je in dat ene winkeltje waar je eigenlijk noooooit binnen zal stappen. Maar juist daar ver weg gestopt in een hoekje vind je hetgeen wat je altijd zo graag wilde hebben
Dat goevoel, die hartslag die je dan zo omhoog voelt gaan…
Hier net zo een chaotje. Ik was de houder van mijn tomtom kwijt. Die moest ergens in de auto liggen. Maar ik kon hem maar niet terugvinden. En gisteren had ik hem zo hard nodig.
Vandaag stap ik in de auto en waar daar je dat mijn oog op valt…. Yep de houder van mijn tomtom. Verstopt onder de bijrijders stoel. Een plekje waar ik en mijn man gisteren toch echt beide hebben gekeken. Waarschijnlijk beide met een scheel oog ofzo
Thanks voor je mailtje trouwens!
Zo hé, de wet van Murphy maar dan andersom!
Haha, briljant. Mijn man was laatst iets kwijt wat hij al járen probeerde te verkopen. Had ie eindelijk een koper, kon hij het ding niet meer vinden. Dagenlang heeft ie als een kip zonder kop alles overhoop gehaald, mij d schuld gegeven…e n uiteindelijk lag het natuurlijk gewoon op een heel voor de hand liggende plek…
Ha die Maaike,
Super dat je de spullen terug hebt!
Ik had wel even om het hoekje willen kijken, toen je in die tent zat…
Die armband is en blijft mooi!
Mijn schoonmoeder roept de Heilige Antonius altijd aan als ze wat kwijt is…
Schijnt te helpen. Valt allicht te proberen!
Fijne vakantie
Hals- und Beinbruch
Xxx
Larissa
Lieve Maaike,ik ben nog steets verliefd op die mooie armband.
Als je er nog eens een maakt,ik hou me aanbevolen
Wat fijn dat alles weer zijn vaste bestemming heeft gekregen.
De ring met de grijze parel draag ik dag en nacht,als ik er niet aan denk hem voor de nacht af te doen.
Lieve groet,tante Coby.
Pff wat een mazzelverhalen allemaal
Fijn dat je die mooie armband terug hebt.
Is de tent alweer ingepakt?
maaike, wat een feest der herkenning!! omdat mijn huisje spik en span is, en ik op mn werk heel perfectionistisch ben, gelooft nooit iemand dat ik enorm chaotisch ben, maar echt!! inderdaad;ik heb als ik wil een bijzonder gezellig gedekte tafel met opgeruimd aanrecht maar als je dan tijdens het kookproces kijkt, volkomen bende. en dat kwijtraken,..oef.. tere snaar.
het aller aller aller allerergste vind ik dat ik t schrijftje kwijt ben waar ik de eerste vier jaar van mijn dochter in heb beschreven. ik ben t nu al 13 jaar kwijt maar als ik er te lang over nadenk ga ik alsnog in tranen. onvervangbaar.
of t horloge wat ik ooit kreeg toen ik mijn deadline van langer dan zes maanden zelf mn kind voeden haalde..weg weg weg.
wou dat ik ook een tent had met een vakje,…
trouwens, hoe kwam je dan opeens bij die tent???
en kreeg je alleen je portemonnee of zat de inhoud er ook nog in,..
toestanden!
Dat van die sleutels herken ik!
Eigenlijk de rest ook wel.
Zo vond ik mijn adressenboekje in het hoesje van de plattegrond van de laatste vakantiebestemming….ach ja…zo was mijn huis ook weer opgeruimd want ik ben echt alles bij langs gelopen en wat ik niet meer nodig had verdween de emmer in!
Een ‘feest’ van herkenning na het lezen vn dit stukje!
Hier is ook altijd wel iets weg, kwijt en verschwunden…
X
Die foto maakt het wel hilarisch (sorry voor dit SBS6 woord….).
Dit is zo herkenbaar hahaha! En geweldig verwoord!