Appelstroop kitsch

Zeg Maaike, wat moet je toch met al die appelstroop blikjes. De kast puilt er van uit.

Appelstroopblik

Appelstroopblik

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat wist ik niet precies, maar ik bleef ze trouw sparen en na wat Pinspiratie was ik er uit.

Kitsch

Kitsch

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ja, het is echt uitermate kitscherig, dus besloot ik er nog maar een paar te maken, want 1 kitsch is geen kitsch.

Totally high

Totally high

 

 

 

 

 

 

 

Dus, nou ja. Nu heb ik dus een keuken vol met van dit soort blikjes.

Blikken

Blikken

 

 

 

 

 

 

 

En blikjes, dat vind ik bijna net zo fijn als laatjes. Of Kastjes.

Dierentuin

Dierentuin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daar kun je er nooit genoeg van hebben.

Incognito

Steil haar

Steil haar

Gisteren kreeg ik van (wandel)vriendinnetje @snippy77 een stijltang om uit te proberen. En dat deed ik. En ik liet het door de kapper ook nog even professioneel voordoen vandaag, en toen zei de kapper: nu heb je Europees haar. Hahahaha. En nu allemaal niet gaan roepen van zonde en zo, want met één keer wassen zitten ze d’r weer in. En na 33 jaar krullen wil ‘n mens heus wel eens wat anders. En na die regen van afgelopen dagen, waarbij er een soort van Lego Helmpje van kroeskrulletjes om mijn hoofd ontstond was ik het Heel Zat. Maar ik moet zeggen: jullie hebben met z’n allen ook anders wel heel apart haar hoor, zo glad als dat door je vingers glijdt.

Erg leuk om dat ook eens te voelen.

Dus mocht je me zien fietsen en twijfelen of ik het ben: ik ben het!

n.b. Voor de dyslectici onder ons, ik heb het even uitgezocht:  Met een stijltang creeer je een haarstijl In dit geval: steil.

Er gaat niets boven de old skool schoolfoto

Ahhh… jammer joh. Deze post is beveiligd met een wachtwoord. Waarom lees je hier.
Meelezen? Mail naar maaike[@]hakopdetak.com voor het wachtwoord.


19 april

Ahhh… jammer joh. Deze post is beveiligd met een wachtwoord. Waarom lees je hier.
Meelezen? Mail naar maaike[@]hakopdetak.com voor het wachtwoord.


Het Recept III

Ahhh… jammer joh. Deze post is beveiligd met een wachtwoord. Waarom lees je hier.
Meelezen? Mail naar maaike[@]hakopdetak.com voor het wachtwoord.


Mierzoete Mary Jane

Even een tussendoortje.

Kennen jullie Pinterest al? Dat is eigenlijk kortgezegd dat je in een tijdschrift bladert, iets leuks ziet, het eruit scheurt en op ‘n prikbord pint. Maar dan online. Dus dan ben je een beetje aan het surfen op het web, en ineens kom je op een website met inspiratie en dan klik je op PIN en dan staat het op je prikbord. En je mag ook van elkaar de inspiratie pikken, dat is geen enkel probleem. Repinnen heet dat dan.

En dan krijg je het druk joh. Want normaal gesproken zou je het allang weer vergeten zijn, wat je zag. Maar nu moet er ineens van alles gemaakt worden.

En dan ga je je boekje wel eens een keertje te buiten. Met gehaakte Mary Jane Slofjes die zo zoet zijn dat je glazuur er bijna van barst.

Nouja. Het zijn tenminste geen amugirimiamigurumuamigurimu gehaakte beesjes.

Maar zoet is het wel he? Ach ja.

Ik zeg: Pin it!

 

 

Haken it is

Ach en de wee en de kijk nou toch eens wat léuk.

Ik haak en ik haak en ik haak.

Een nieuw psychologisch kleedje bijvoorbeeld:

Granny Stripes

Granny Stripes

Psychologisch kleedje

Psychologisch kleedje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Haken, dat is je hersenhelften aan het werk zetten. Links, rechts, links, rechts. Gevoel, Verstand, Gevoel, Verstand. Het is maar psychologie van de kouwe grond natuurlijk, maar volgens mij werkt het zo. Bij mij wel in ieder geval.

Ik dwing mezelf om in balans te blijven. Wel de beelden terug halen, maar niet in paniek raken. Keer op keer op keer op keer. Overigens werkt dat ook goed bij te spannende films. Het is maar een tip.

En terwijl iedereen het leven weer opgepakt heeft, (en aan het vergeten is), probeer ik op te ruimen in mijn hoofd.

3 stokjes, 2 lossen, 3 stokjes, 2 lossen, 3 stokjes, 2 lossen, 3 stokjes, 2 lossen.

 

Tussendoor kocht ik een Old Skool Lockerkast.

12 kastjes, met sleuteltjes.

Gewoon, voor de leuk hoor. Voor de eens iets anders en het mooie blauw.

Maar ik bedacht me:

Ik stop erin wat ik niet kwijt wil raken, maar ook niet altijd hoef te zien. Opgeruimd, maar niet weggegooid.

Net mijn hoofd dus.

Nounounounounou, wat een metafoor. Mijn lockerkastje. Ik moet er niet te lang over nadenken, want dan draaf ik nog door. En dan zou je nog denken dat die grappige haasjes van Ingthings ook nog symbool staan voor mij. Met mijn flaporen.

Hahaha.

Gehaakte paashaasjes

Gehaakte paashaasjes

Lockerkast

Lockerkast

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoek de overeenkomsten

Ahhh… jammer joh. Deze post is beveiligd met een wachtwoord. Waarom lees je hier.
Meelezen? Mail naar maaike[@]hakopdetak.com voor het wachtwoord.


Gehate gehaakte knipjes

Gehaakte bloemen knipjes

Gehaakte bloemen knipjes

“Ik heb een klein cadeautje voor je” zei ik tegen Dochter.

Stralend keek ze me aan. “Wat dan?”

“Dat zeg ik natuurlijk niet, anders is het geen verrassing meer”.

Vol verwachting zat ze op de fiets naar huis.

Eenmaal thuis riep ik enthousiast: “Kijk eens wat ik voor je heb gemaakt?”

En toen…….

Toen brak de hel los.

Het stralende koppie veranderde in een  intens teleurgesteld gezicht.

“Gehaakt? Gehaakt?” snoof het meisje me toe.

“Dat IS geen cadeautje!”

Waarna ze in een luid huilen uitbarstte.

Echt helemaal over de top.

 

Ach, wie ben ik toch, om te denken dat mijn Dochter mijn haakwerk leuk vind.

Of sterker nog: dat ze dat als cadeautje ziet.

Als je moeder alles wat los en vast zit aan elkaar haakt, dan is dat iets heel gewoons. Wat stom van me om het als cadeautje te benoemen! En wat gezond dat zij dat stom vindt.

Ineens kwamen flarden jeugdherinneringen aan zelfgemaakte kleren voorbij. Waar je altijd maar blij mee moest zijn, want er zat zoveel werk in. Mooi of niet mooi.

En toen deed ik iets heel onpedagogisch verantwoords.

Ik sprong op de fiets en kocht een springtouw voor haar.

Voor 1,71 euro.

Dat was pas een cadeautje.

Paasnetje

Paasnetje

Paasnetje

 

Vandaag haken wij een paasnetje.

Paasnetje? Paasnetje?

Jawel, een paasnetje.

 

Een paasnetje is een gehaakt netje, wat je op eerste paasdag op je stoel vindt. Het is gevuld met ‘n sinaasappel, noten, een zelfgeschilderd -niet te eten- hardgekookt ei en chocoladepaaseitjes.

Het paasnet of eiernetje is een oud gebruik uit voornamelijk Drenthe en het Oosten van ons land. In het paasnet kon je de eieren en noten meenemen naar de plaats van het lentefeest. Het paasvuur wordt aangestoken wanneer het duister invalt en symboliseert het verjagen van de demonen van de winter en het begin van de lente en het nieuwe leven.

Ik heb nog steeds mijn eigen netje van vroeger,  maar die is behoorlijk vergaan. Tijd voor nieuwe dus.

Iedereen heeft zijn eigen netje en zo heb je nooit gedoe over hoeveel paaseitjes je mag eten die dag. En het is zo fijn, dat dat netje elk jaar weer tevoorschijn komt. Een soort van zekerheid in je leven. Ja, daar houd ik van.

 

Dus, allemaal aan het paasnet!

Je maakt ‘m in een handomdraai, zo:

stap 1: haak 6 lossen

stap 2: haak een halve vaste in de eerste losse. Je hebt nu een ring

stap 3: haak 15 stokjes in de ring

stap 4: haak tussen elk stokje een stokje en een losse

stap 5: haak tussen elk stokje een stokje en twee lossen

stap 6: haak tussen elk stokje een stokje en drie lossen

stap 7: haak weer een stokje en drie lossen in elk gaatje, maar doe dit twee keer in het derde, zesde, negende, twaalfde en vijftiende gaatje, je hebt nu 20 stokjes met steeds 3 lossen.

stap 8: haak continu door tot je zakje lang genoeg is. Ik heb ongeveer 17 rondes gehaakt. Maak dan een schulprandje door in elk gaatje te haken: 1 vaste, 1 stokje, 1 dubbel stokje, 1 stokje en een vaste.

 

Nog een koordje haken van lossen en klaar! Weer een traditie in stand gehouden, chapeau!

p.s. En kijk: kaarten voor de Mattheus Passion. Ook zo fijn. Dit wordt een mooie paas. Met Bach en een paasnetje.